Blog Bram Verbrugge

sara vergeten

26 juli 2017

'We maken bekend dat de stichting 100.000 euro heeft opgehaald. In de drukte die volgt vergeet ik Sara van het revalidatiecentrum te halen.'

TEKST Bram Verbrugge BRON AD.nl

,,Goedemorgen, wij hebben Sara hier nog zitten. Iedereen is al naar huis.’’ Ik schrik, kijk hoe laat het is en realiseer mij dat ik Sara al ruim een half uur geleden had moeten ophalen bij het revalidatiecentrum. ,,Shit! Sara vergeten’’, roep ik tegen mijn collega’s. Mijn hart klopt in mijn keel. Ik gris mijn autosleutel van mijn bureau, ren de trap af en scheur naar haar toe.

Op donderdag begin ik altijd vroeg met werken. Emine brengt Sara naar het revalidatiecentrum en ik haal haar om half twaalf weer op. Dan breng ik haar naar huis, waar tante Zik op haar wacht met een kopje soep en brood. Dit kleine ritueeltje in onze drukke weekplanning liep altijd gesmeerd.
Hoe kan dit nou gebeuren, denk ik onderweg. Met mijn voet op het gaspedaal wacht ik ongeduldig voor een rood stoplicht. In mijn hoofd zoek ik naar excuses voor mezelf. Kan gebeuren. Het was druk. We knokken keihard voor haar. Ik was afgeleid door app-berichtjes, telefoontjes en reacties op Facebook.

Ik kom er niet mee weg: méén je dit nou, Bram, echt? Dat je daardoor je dochter vergeet? Sukkel! Je praat de hele dag over haar; extra pijnlijk als je haar vervolgens vergeet op te halen, eikel!
Maar ik had écht veel aan mijn hoofd. Op mijn werk is het druk omdat veel collega’s al met vakantie zijn. En juist op die dag maakten we met een interview in deze krant bekend dat Stichting Voor Sara 100.000 euro heeft opgehaald. Een droom die werkelijkheid werd, een mijlpaal waardoor het onderzoek naar Sara’s ziekte kan beginnen.

De mooiste reactie kwam van mijn hoofdredacteur. ‘Mooi eerste resultaat, Bram, gefeliciteerd. Wat er ook gebeurt, dit heb je gedaan. Je berust niet, je klaagt niet, je kijkt niet meteen naar de overheid, je kijkt wat je zelf kunt doen. Ze zal later trots op je zijn. Ik ben dat nu al,’ schreef hij. Ik stuurde het bericht door naar Emine en zei dat dit compliment ook voor haar is. ‘Heeeeel lief, krijg er tranen van’, stuurde ze terug.

Die dag drukten we iedereen op het hart dat we nog een lange weg te gaan hebben. Dat niemand moet stoppen met doneren en actievoeren. Het is een prachtige eerste stap, maar we moeten door.
Eindelijk sprong het stoplicht op groen. Ik scheurde door, parkeerde op de stoep en liep op een draf naar binnen. Sara zat lachend op schoot bij een van de lieve leidsters.

,,Ga je mee, schat?’’, vroeg ik aan Sara.

,,Nee’’, lachte ze, ,,Sara hier blijven.’’

Geef een reactie

site De Heren Van