Blog Merel Olden

spullen die niet meer nodig zijn zijn zo confronterend

niet meer nodig

Hesters nieuwe kamer is al aardig op orde. De dozen zijn uitgepakt. De nieuwe kasten zijn ingeruimd. Ze zien er goed uit, al is haar nieuwe dressoir nog veel te vol omdat al haar fotolijstjes erop staan. Daar kunnen er wel een paar van weg. Volgende week maar eens samen met haar uitzoeken, neem ik me voor. In een hoek staan haar schilderijen bij elkaar. De muren zijn nog kaal en voor het raam hangen vuilniszakken. Nog genoeg te doen hier.

TEKST Merel Olden

Maar eerst moet haar oude kamer op de vorige locatie leeg. ‘Wat Hester niet meer gebruikt, hebben we laten staan’, vertelt de zorgonderneemster. ‘Je moet maar kijken wat je daar nog mee wilt’. Ik knik.

De oude kasten blijken inderdaad nog behoorlijk vol te staan. Drie vuilniszakken vol spullen laden we in de auto, samen met de televisie, wat schilderijen, een rolgordijn, een klok en een spiegel. Dat zoek ik thuis wel rustig uit. De kasten vallen bijna vanzelf uit elkaar. We breken ze af en zetten ze, samen met alles waarvan ik zeker weet dat Hester het niet meer zal gebruiken, buiten bij de spullen die de container in zullen gaan. Nog één keer loop ik een rondje door het lege huis en de prachtige tuin. Ik zal deze plek gaan missen.

Thuis pak ik de vuilniszakken één voor één uit. Een stapel nieuwe onderbroeken. Waarom heeft ze die niet meegenomen? Dan realiseer ik me dat ze ze niet meer gebruikt, want ze draagt dag en nacht luierbroekjes. Ik stop ze snel in een zak voor het Leger des Heils en steek mijn hand opnieuw in de zak. Drie paar orthopedische schoenen haal ik eruit. Allemaal minder hoog en massaal dan ze nu draagt. Met deze schoenen liep ze een half jaar geleden nog. Ik stop ze ook maar in de zak met oude kleding. Hopelijk kunnen ze er in Afrika nog iets mee voor een gehandicapte daar. Weer grijp ik in de zak. Een badpak dat ze nooit heeft aangehad. Ik besluit te kijken of ik het pas. Weggooien is zonde. Ik vind ook het blad van haar rollator. Geen idee waar de rollator zelf naartoe is.

niet meer nodig

Half afgemaakte borduurwerken komen tevoorschijn. Eén met prachtige piepkleine kruisjes, keurig uitgeteld. De naald zit er nog in. Het garen is verdwenen. Het is een alfabet met afbeeldingen van Dick Bruna. Ze is begonnen bij de Z met een zebra en gestopt halverwege de M met een maantje. Het beeld van Hester vol overgave werkend aan deze lap komt boven.

Het andere borduurwerk is van een aantal jaren later. Het is een afbeelding van een poes voorgedrukt op grof stramien. Tellen was niet meer nodig. Het garen grover en de steken veel groter. Toch is het maar half afgekomen en ziet het er rommelig uit.

niet meer nodig

Hester borduurt helemaal niet meer. Ik gooi de poes weg, maar het halve alfabet leg ik in een la. Ik kan het niet wegdoen.

Dan komt er een blauwe tas met apen van Paul Frank erop uit de zak. Ik was hem vergeten, maar weet meteen wat erin zit. Stukken behang, een schaar, een blikje met stiften en twee kartonnen malletjes. Van het dagcentrum waar Hester naar toe ging. Haar activiteit daar heette kralen knippen. Ze knipte er papieren strookjes van het behang die door andere cliënten werden opgerold, vastgeplakt en beschilderd tot kleurige kokertjes. Die werden aan elkaar geregen aan een lint. Naast elkaar vormden deze linten samen een vliegengordijn dat je bijvoorbeeld bij de keukendeur kunt ophangen. De gordijnen verkochten uitstekend in het winkeltje van het dagcentrum.

weer een herinnering

Hester die zoveel mogelijk stroken aftekent op het behang. Heel handig en precies. Er bleef altijd maar heel weinig afval over. Hoe ze daarna de stroken uitknipte en in bundeltjes bij elkaar bond met een elastiekje. Uren achter elkaar. Ze had er zoveel plezier in dat ze er na haar vertrek uit het dagcentrum nog jaren mee doorging. De strookjes bracht mijn moeder om de paar maanden naar het dagcentrum waar ze er nog steeds erg blij mee waren. Want niemand kon aan Hesters productie tippen. Tot de winkel sloot en de gordijnen niet langer gemaakt werden. Toen waren de stroken niet meer nodig.

niet meer nodig

Ik leg de tas weg en stop de vuilniszak dicht. Ik kan even niet meer verder.

Dat ik Hester ga verliezen, dat ik haar steeds verder kwijtraak, dat werd de afgelopen jaren iedere week, ieder bezoek duidelijk. Steeds is er wel iets, soms iets kleins, soms iets groots. Iets dat ze niet meer kon, anders deed, niet meer zag. Jarenlang maakte me dat steeds bozer, verdrietiger, eenzamer. Het beklemde me, verstikte me.

Tot ik een uitweg vond. Tot ik erover begon te schrijven. Nu gaat het zoveel beter. Het went nooit, maar toch. De kleine stapjes terug, ik huil er bijna niet meer om. Ik zie ze en kijk dan gauw naar hoe ze geniet van de wandeling die we maken. Of van haar kopje koffie. Dat is alles wat ik nodig heb om er niet verstrikt te raken, verstikt te worden door mijn verdriet. Het leven is te mooi om je te laten verstikken.

Maar hier, met haar spullen om me heen die de afgelopen vier jaar overbodig zijn geworden, lukt het opeens niet meer. Het is teveel in één keer. Ik voel het weer. De klem op mijn keel. De gal in mijn mond. Brandende ogen. Klemmende vuisten. Een hol gevoel in mijn buik. Ik huil voor het eerst in lange tijd.

Ik klap de PC open en begin te schrijven. De juiste woorden, een paar dagen tijd om het te laten bezinken. Dan zal het wel weer gaan. Meer heb ik niet nodig.

Lees ook hoe Wiarda moet toegeven dat ze de zorg niet meer aan kan. Dat ze afscheid moet nemen van lang gekoesterde dromen.

Lotje&co beseft de wij als ouders-van continu afscheid nemen van lang gekoesterde dromen, maar samen creëren we nieuwe dromen. Door verhalen te delen en een thuisbasis te zijn waar je herkenning en erkenning vindt. Ook daarom ben je lid.

https://www.lotjeenco.nl/lid-worden

Eén reactie op “spullen die niet meer nodig zijn zijn zo confronterend”

  • Sarah schreef:

    Elke keer weer valt die prachtige voornaam van je zus me op. Zo’n naam met zoveel geschiedenis, zoveel naamdragers, en jouw zus maakt daar op haar eigen manier deel van uit. Ik vind het op de een of andere manier ook een naam die uitstraalt dat er van haar gehouden wordt. Dat er zorg gedragen wordt voor haar.

    Je stukjes raken me steeds, omdat ze zo eerlijk zijn, en dit stukje nog meer dan anders. Het beeld van een productieve Hester, met kralen waar het centrum blij mee was, zal nog een hele tijd in mijn hoofd zitten. Ik wou dat ik zo’n gordijn kon kopen.

    Veel moed en sterkte om zo respectvol, zowel naar jezelf als naar je zus, om te blijven gaan met deze grote uitdaging.

Geef een reactie

Merel Olden
Merel Olden Merel Olden (45 jaar) getrouwd en moeder van een zoon van veertien werkt als ambulant begeleidster voor mensen met een licht verstandelijke beperking. Haar zus Hester werd elf maanden voor haar geboren met een open rug en liep vlak na de geboorte een hersenvliesontsteking op. Als kind waren Hester en zij onafscheidelijk. Vanaf haar achttiende kreeg Hester te kampen met ernstige epilepsie. Die is de laatste jaren beter onder controle, maar sindsdien gaat Hester mentaal en lichamelijk steeds verder achteruit. Merel schrijft hierover voor Lotje&co en haar blog zuszo.weebly.com.

Meer Merel Olden

Klik hier voor alle Lotje&co bloggers

Misschien vind je dit ook interessant

site De Heren Van

Benieuwd naar de rest van het verhaal?

Lees dan rustig verder. Wij willen met onze verhalen zoveel mogelijk mensen bereiken, en zo gezinnen met een zorgintensief kind ondersteunen.

Maar dit kunnen wij alleen doen dankzij betalende lezers. Draag jij ons werk een warm hart toe? Doneer eenmalig of word trouwe vriend van Lotje!

>>Sluit deze pop-up om eerst verder lezen

word vriend

  • Ik word trouwe vriend
  • Dit veld is voor validatie doeleinden en moet ongewijzigd blijven.

Pin It on Pinterest