Blog Marjolein

heb jij ook super moederoren die alles horen?

moederoren

We zitten eindelijk op de bank s’ avonds. Na een lang instopmoment, waarbij tranen werden afgewisseld met lachkreten, poep maar bleef lopen waardoor Elynn ruim 20 minuten op de wc had gezeten, om over de verschoningen maar te zwijgen, is het nu stil boven. We kijken elkaar aan, met een zucht en een korte glimlach, waarop we besluiten de dag af te ronden met een filmpje op Netflix.

TEKST Marjolein Tempelman

Nog geen 10 minuten later hoor ik een zachte snik. En nog eentje. Het is Elynn. Ik zet de tv op stil en zet mijn oren in de ‘ik-hoor-alles’-stand. Mijn man kijkt me vragend aan. Die hoort blijkbaar niks. Ik loop naar boven en hoor haar zachtjes huilen. 

Moederoren! Onze gehoordrempel is laag. Heel laag. Dat hebben we gekregen van moeder natuur, instinct, zodat je je kind hoort huilen terwijl er twee dichte deuren, een muur en misschien ook nog wel een plafond tussen zitten. Geweldige oren dus. Maar wij zorgmoeders hebben superoren waardoor we naast dat huiltje ook ieder kuchje, iedere scheet en iedere ademhaling van ons kind horen. En dat moet ook wel, want onze kinderen zijn kwetsbaar. Als die ons nodig hebben, moeten we direct in actie kunnen komen en dan moeten we ze wel goed horen. 

Mijn man… die heeft last van een hoge gehoordrempel. En ook dat schijnt instinctief geregeld te zijn. Als hij de volgende dag, bij het opkomen van de zon, ons brood moet gaan verdienen of met zijn speer onze hut uitrent om te gaan jagen, dan moet hij uitgerust zijn en sterk! Spierballen zijn dan belangrijker dan een supergehoor. Natuurlijk leven we niet meer in het verleden en zijn de rollen tussen man en vrouw gelukkig overhoop gehaald, toch zit er nog een stukje dna dat ons dat mooie verhaal vertelt. 

Dat je evenwichtsorgaan zich ook in je oren bevindt, helpt niet altijd mee. Dat ik Elynn hoor huilen of spugen, ik met een noodgang overeind schiet uit bed en halverwege mijn route de grond kus, een viertal traptreden mis of tegen een muur kets. Weer die oren he?! Ze zijn te goed afgesteld op jarenlange ‘met-spoed-naar-die-kinderkamer-rennen’-momenten, op mijn oren moeten vertrouwen omdat ze tijdens haar slaap niet uit die nare epileptische aanval kwam of ze niet kon gaan zitten in bed tijdens een spuugoorlog en ik haar met spoed op haar zij moest draaien. Ook al zijn die momenten jaren geleden gebeurd en komen ze minder vaak voor tegenwoordig, in mijn onderbewuste blijft een constant alarm afgaan bij ieder geluid dat ik hoor. 

Waar ik ook achter kwam van de week, is dat ik sporadisch last heb van lawaaidoofheid. Gek toch eigenlijk, heb ik zulke goede oren, heb ik ook last van doofheid. Jawel. Weet je wat dat is, lawaaidoofheid? Dan zijn er momenten op de dag, dat je gehoordrempel eventjes kort verhoogd is, bijvoorbeeld bij een onverwacht stressmomentje. Het schijnt dan dat je medeklinkers niet meer goed van elkaar kunt onderscheiden.

Ik hoorde mezelf toevallig gisteren tegen de meiden zeggen: ‘komen jullie aan fatel’, waarop ze allebei in luid gegiechel uitbarstten. Dat was tijdens een druk momentje aan het einde van de dag. Vandaag riep ik in het heetst van de strijd: ‘mag het gezurie wat minder!” toen ze elkaar in de haren vlogen. Het geruzie stopte wel en ze keken me vragend aan, maar ik voelde me best stom.

Ik dacht aan een beginnende dementie maar de boosdoener is gewoon lawaai. En stress. Het is maar een kort momentje, maar het schijnt dat je hersenen delen uitschakelen die op dat moment minder belangrijk zijn als het te druk voor je wordt. In combinatie met een portie trauma van de afgelopen jaren en heel veel zorgen verder vind ik het eigenlijk niet eens gek dat ik soms niet uit mijn woorden kom. Herkennen jullie dat?

Het gaat de laatste jaren steeds iets beter met Elynn en het doorslapen. Het onverwachte, hysterisch opspringen uit bed midden in de nacht komt minder vaak voor. En als ik nu haar kuchje of snik hoor, dan geef ik mijn man een por zodat hij ook zijn superoren kan trainen en ik op mijn beurt mijn spierballen kan laten uitrusten voor mijn volgende werkdag. 

Lees ook hoe Wiarda soms worstelt met dat verrekte moederinstinct

Geef een reactie

Marjolein Tempelman
Marjolein Tempelman Marjolein Tempelman (35) is getrouwd met Jeffrey en samen hebben ze twee meiden Elynn (8) en Yinnte (4). Elynn heeft een algehele ontwikkelingsachterstand, een halfzijdige verlamming, een licht verstandelijke beperking en een epilepsie verleden. Marjolein heeft tot vorig jaar in de zorgverlening gewerkt, maar werkt hedendaags als Reikimaster in haar eigen praktijk. Volg haar verhalen ook via haar site www.meervoudigperfect.nl

Meer Marjolein

Klik hier voor alle Lotje&co bloggers

Misschien vind je dit ook interessant

site De Heren Van

Pin It on Pinterest