Blog Silvie

terug in de tijd

24 november 2017
terug in de tijd

Mijn jubileum-verjaardag van vorige maand, sijpelt heerlijk door. Ik kreeg meerdere doe-cadeaus die ik deze weken één voor één verzilver. Zo kreeg ik een paardrijles waardoor ik ineens oog in oog sta met de oude Silvie. 

TEKST Silvie Warmerdam

Mijn zussen namen me afgelopen weekend mee naar Let’s Dance in de Ziggodome. Een avond swingen, met eten vooraf en een hotel-met-ontbijt na het spektakel. Eindelijk even de tijd om echt bij te praten met z’n drietjes, voorbij de gebruikelijke verhalen over de kinderen, de zorgen om ouders en het even roddelen over onze mannen. Het was een feestje.

Weer thuis, kijk ik uit naar het volgende cadeau: ik heb deze week mijn eerste paardrijles sinds zeventien jaar.
Vroeger was ik een paardenmeisje, elke woensdagmiddag was ik op de manege te vinden. Pony’s borstelen, knuffelen, rijden, stallen uitmesten. Ik heb zelfs paardrijles gehad tot ik zwanger was van Julian zeventien jaar geleden. Daarna is het er niet meer van gekomen, tot dus deze week.

Ik ga op zoek naar mijn oude paardrijbroek en mijn rijlaarzen. Tot mijn verrassing liggen ze nog ergens achterin de kast en tot mijn nog grotere verrassing pas ik die broek ook nog. Ik kijk helemaal aangekleed in de spiegel en schrik.

oude zelf
Ik kijk naar mijn oude zelf. Naar de Silvie die ik was voordat Daniël werd geboren en ik ouder-van-een-zorgintensief-kind werd. Op de manege wordt dat gevoel versterkt. Het ruikt naar vroeger. Het gestommel, gebries en getrappel horen naar vroeger. Ik stap op het paard en het voelt als vroeger. Als de instructrice zegt dat we kunnen gaan lopen, weet mijn lichaam nog hoe het moet. Ik verricht automatisch de juiste handelingen, waardoor het paard doet wat ik wil.

Het is een rare gewaarwording om zo terug in de tijd geworpen te worden. Terug naar een ander leven, dat zo ongewis was over alles wat op ons pad zou komen. Een leven waarin ik grote verwachtingen van de toekomst had. Geen idee dat ik ‘onze’ wereld zou gaan ontdekken, inclusief PGB’s, passend onderwijs, een hartafwijking of de NIPT. Het was een leven waarin ik naïef dacht dat een kind krijgen met een beperking, iets was dat andere mensen overkwam.

Het paard en ik gaan in galop en ik ben weer terug in de tegenwoordige tijd. Want waar ik vroeger soepel met de beweging van het paard mee kon, voel ik me nu opeens echt vijftig.

Ja, ik werd echt vijftig in oktober! 

Herkenbare verhalen, die wil je toch blijven lezen? Word daarom lid!

samen maken we Lotje mogelijk

Geef een reactie

site De Heren Van