Blog Silvie

is je tijdsbeleving met zorgintensieve kinderen anders?

tijdsbeleving met zorgintensieve kinderen
11 januari 2019

Harro is in Brussel, we eten met z’n vieren. Het gesprek komt op kinderTV-series. Uiteraard keken de jongens vooral naar Amerikaanse cartoons, met Buurman&Buurman als Nederlands tussendoortje. Ze zingen zo de openingstunes mee als Julian de filmpjes opzoekt op YouTube, en vinden het vooral heel erg lang geleden. Terwijl ik dat niet zo voel.

TEKST Silvie Warmerdam

‘Weet je nog dat je elke dag naar de Snorks keek?’ vraag ik aan Julian. ‘O ja, van die Smurfen onder water.’
Simeon neuriet ondertussen de tune van Thomas de Trein, zijn all time favourite toen hij een kleuter was. ‘En waar keek Daan naar?’ vraagt hij dan. ‘Go Diego Go?
‘Ja!’, laat Daniël van zich horen en lepelt zinnen uit zijn favoriete aflevering op: ‘Where are the elephants?’
Ze lachen om de oude filmpjes, doen Patrick en Spongebob na en zingen luidkeels mee met het liedje van Bob de Bouwer (of eigenlijk Bob the Builder).  

‘Jeetje wat is dat lang geleden!’ constateert Simeon. En dat snap ik. Hij woont al meer dan de helft van zijn leven in Nederland; voor hem is de VS met de TV daar, de prehistorie. 

En terwijl ze nog meer herinneringen ophalen aan de Smurfen en the Wonderpets, dwalen mijn gedachten af naar een artikel dat ik pas heb gelezen in de Correspondent. 

‘Met kleine kinderen duurt een dag eindeloos, maar een jaar vliegt voorbij’ was de titel. Het ging erover dat tijd een absoluut begrip lijkt -een minuut duurt een minuut- maar dat tijdsbeleving dat helemaal niet is. En dat je met kinderen de tijd op zulke tegengestelde manieren beleeft.
De dagen met kleine kinderen duren soms eindeloos lang, door de zich steeds herhalende handelingen. Maar een jaar vliegt voorbij omdat we terugkijkend alleen maar nieuwe spannende dingen onthouden, leer ik van de Correspondent. En omdat juist met kleine kinderen, de dagen op elkaar lijken, onthouden we er weinig van. En lijkt de tijd achteraf snel te zijn gaan. 

tijdsbeleving met zorgintensieve kinderen

Maar met grote zorgintensieve kinderen lijken de dagen nog steeds op elkaar. De zich herhalende zorghandelingen gaan of niet voorbij, of veranderen langzaam en kosten nog steeds vele uren op een dag.
Ook Daan z’n ontwikkeling gaat langzaam. Ik zit dan wel niet meer uren op de bank met de fles omdat hij zo langzaam dronk, maar hij eet nog steeds mijn tijd op. Alles wat hij onderneemt duurt lang. Van sokken en schoenen aan doen tot moeilijke sommen maken. 

Toch heb ik, ook terugkijkend, niet het gevoel dat de jaren met hem voorbij vliegen, zoals de Correspondent wel suggereert. Hoe zit het dan? Blijkbaar geeft het leven met hem nog weer een andere tijdsbeleving.
Ik ren niet buiten adem achter Daniël z’n ontwikkeling aan, zoals we bij Simeon wel doen -zeker nu, aan het begin van zijn pubertijd. Daniël kijkt nog steeds wel eens naar Spongebob of Buurman&Buurman. Hij maakt geen sprongen continue vooruit, maar springt heen en weer -of opzij. Hij geniet en neemt zijn tijd. En wij met hem.

Prachtig eigenlijk, dat hij, ook als het gaat om heden en verleden, een nieuwe dimensie aan ons leven toevoegt.

Lees ook hoe ik plotseling oog in oog stond met de oude Silvie van voor de kinderen en teruggeworpen werd in de tijd

Lotje&co is er voor alle ouders van zorgintensieve kinderen. Elke dag lees je bij ons persoonlijke verhalen en relevant nieuws dat onze draagkracht net weer een beetje vergroot. Maak je als vriend Lotje&co mogelijk?

Geef een reactie

Silvie Warmerdam
Silvie Warmerdam is getrouwd met Harro met wie ze drie zonen heeft: Julian (17), Daniël (14, syndroom van Down) en Simeon (11). Silvie blogt elke werkdag over haar leven met Daniël. Silvies verhalen over haar familieleven in Amerika zijn gebundeld in het boek 'Blonde haren onder een cowboyhoed'.

Meer Silvie

Klik hier voor alle Lotje&co bloggers
site De Heren Van

Pin It on Pinterest