Blog Bram Verbrugge

onze droom? Gezondheid

10 oktober 2017
vakantie-praten over-gezin

Emine en Bram zijn met Sara op vakantie op Kreta. Bram heeft moeite te ontspannen en wil even niet praten over de zorgen rond Sara’s spierziekte. Dat blijkt moeilijker dan gedacht.

TEKST Bram Verbrugge BRON: AD.nl

Eindelijk, vakantie! Op naar Griekenland! Lekker ontspannen en uitrusten. Heerlijk, toch?

Eerlijk? Ik vind het ontzettend moeilijk. Ik wil even niet praten over de stichting en de zorgen die ik heb over Sara, maar ik kom er niet los van. Elke gedachte eindigt uiteindelijk steeds weer op hetzelfde punt: de stichting, Sara. Na twee bizar drukke jaren kan de knop kennelijk niet zo maar om. Ik wil mijn telefoon uitzetten, maar ik kijk elke vijf minuten op dat klote schermpje. Ik wil mijn mail niet checken, maar kijk ‘stiekem’ als ik een muziekje opzet.

Zodra Sara de zee ziet, roept ze ‘Jeee, de zee! Zwemmen!’ En als ik een biertje bestel, wijst ze op het witte schuimlaagje en zegt ze ‘Bier, met melk!’, waarna ze hard begint te lachen. Natuurlijk geniet ik daar van.

Maar ik word achtervolgd door nachtmerries. Midden in de nacht loop ik meermaals door het donkere vakantiehuisje, in de overtuiging dat ik een indringer hoor. De eerste vier nachten sterf ik op vier manieren.

Niet opgeven, denk ik na een week. Je moét ontspannen, Bram!

In het idyllische bergdorpje Perivolia, ik schat zo’n dertig huizen en een kerk op het hoogste topje van de berg, zijn we te gast bij Gregory. Als ik bij aankomst Sara uit de auto til, staat hij klaar en strekt hij zijn armen uit om haar over te nemen. Ik twijfel, wacht, maar geef haar toch uit handen. ,,Hij moet haar rug en nek goed ondersteunen’’, zegt Emine. Gregory antwoordt dat het goed zit, omdat hij twee zonen heeft. Ik besluit er op te vertrouwen en geen verdere uitleg te geven. Nu even niet.

Drankje
Onze kamer ligt op de eerste verdieping en na de trappen, wil Gregory Sara op de grond zetten. ,,Kan ze lopen,’’ vraagt hij. ,,Nee’’, zeg ik, en pak haar snel uit zijn handen.

Als Sara en Emine slapen, schuif ik aan voor een drankje met Gregory en de andere gasten. Een jong Frans stel op hun huwelijksreis en een Duits koppel. De gastheer schenkt zelfgestookte raki en wijn. Gregory blijkt een dertiger uit een welgestelde boerenfamilie. Hij heeft land met olijfbomen, een goede baan bij de grootste private bank van Griekenland en dit jaar opende hij zijn boutique hotel.

Gregory praat veel en geeft graag zijn mening. Zo stelt hij dat het Duitse stel écht kinderen moet nemen, ook als ze zeggen dat niet te willen. Na enig aandringen van Gregory’s kant vertelt de vrouw met tranen in haar ogen dat ze een kind hebben verloren en waarschijnlijk geen kinderen meer kunnen krijgen.

openhartig
Het valt even stil, maar al snel praten we verder over politiek, de gezondheidszorg en weer over kinderen. Ik heb moeite niets over Sara’s spierziekte te vertellen, terwijl er meermaals een aanleiding is. Het voelt gek nadat de anderen ook zo openhartig zijn, maar ik besluit vanavond vooral te luisteren. ,,Ik wilde het zo graag vertellen’’, zeg ik de volgende ochtend tegen Emine. ,,Maar ook zo graag niet.’’

De tweede avond schuift Emine ook aan. Weer komt het gesprek op kinderen en Gregory vertelt over gezondheidsklachten van zijn zoontje. Hij lijkt nieuwsgierig naar Sara. Waarom kan zijn 2-jarige gast al zo goed praten en in het Engels gedag zeggen, maar niet lopen? Hij vist wat en vraagt uiteindelijk direct aan Emine: ,,Wat is jullie droom?’’

Emine kijkt mij aan. Ze glimlacht. En het enige dat ze zegt is: gezondheid.

Bram en Emine hebben de Stichting Voor Sara opgericht om te strijden voor onderzoek naar de zeldzame spierziekte MDC1A. Meer informatie staat op voorsara.nl.

samen maken we Lotje mogelijk

Geef een reactie

site De Heren Van