Blog Saskia

weg met hobbels

3d bloem op muur

‘Dag mam ik ga nu met de bus naar Alkmaar en je ziet me morgen wel weer.’ Merlijn heeft afgesproken met zijn vrienden van zijn school Heliomare om naar de stad te gaan en vanavond naar de première van Thor: Ragnarok. Dan blijft hij slapen bij een vriend en zie ik hem morgen weer.

TEKST Saskia Buma

Het lijkt wel heel normaal allemaal voor een jongen van vijftien jaar maar dat is het niet. Ik voel me blij en opgelucht dat hij even onder leeftijdgenoten is. Merlijn gaat namelijk niet meer naar school en heeft ook niet erg lang op Heliomare gezeten. Toch heeft hij pas daar echt een grote groep vrienden gevonden die zijn zoals hij: anders.

Zoals hij zelf zegt: ‘mijn soortgenoten en die begrijpen mij echt mam’.

Een weg met hobbels, dat is die van mijn jongste zoon. En dus ook die van mij. Eén met enorme hobbels. Naast verdriet en wanhoop is er ook vasthoudendheid en daadkracht op die weg. We nemen die weg omdat dat de weg is die we moeten nemen, het is onze weg.

Vlak voor de zomervakantie hebben we een echt dieptepunt bereikt. Hij zag het allemaal niet meer zitten. Dat was al een tijd aan de gang hoor, dat hij het allemaal niet meer zag zitten. Al vanaf het moment dat hij startte op het regulier voortgezet onderwijs in september 2016. Zo intens moe was hij, lag altijd na schooltijd in een donkere kamer met zijn koptelefoon op. Goh, wat voelde ik me daar slecht onder. Dat hij zo moe was en niks meer kon, zo wilde ik mijn kind niet zien. Verdrietig werd ik daarvan, soms volslagen wanhopig ook. Dus met school en het samenwerkingsverband gepraat en besloten naar speciaal onderwijs te gaan. Maar ook daar ging het niet goed met hem. Steeds moeier en steeds somberder. ‘Mam ik kan echt helemaal niks, zelfs niet op deze school en ze zijn zo aardig hier.’

Zijn zelfbeeld kelderde letterlijk elke dag een trede naar beneden. En ik kelderde bijna net zo hard met hem mee. Wat een gevoel van machteloosheid heb je dan als moeder. En dan vlak voor de zomervakantie zo’n dieptepunt voelen omdat hij echt dood wil. We hebben daar samen veel over gesproken; de dood. En of hij het alsjeblieft nog even wilde volhouden en nog wat dingen wilde uitproberen, samen met mij en anderen uit mijn netwerk.

‘Dat zal ik doen mam, ik zal volhouden ook al doet het zoveel pijn om te leven.’ Mijn dappere kind.

Onder begeleiding is hij toen begonnen met een protocol van supplementen met onder andere Sint Janskruid en met de wetenschap dat hij nooit meer een voet in een school hoeft te zetten. Dat we het anders gaan doen. Een andere weg bewandelen, want hij wil wel zijn HAVO diploma halen. Dit maakt dat het nu veel beter met hem gaat.

En die weg brengt hem nu op zijn passie, editen van video’s. Daar heeft hij nu alle ruimte voor om autodidact edit programma’s te gebruiken. Druk bezig dagelijks met het maken van zijn portfolio om straks als hij zestien jaar is in aanmerking te komen voor een particuliere opleiding tot professioneel video producer.

Er gloort licht aan de horizon van onze hobbelige weg. Er leeft hoop in mijn hart. Deze weg leidt naar een mooie toekomst.

Ook bij Silvie houdt een bericht over leven en dood haar bezig.

Bij Lotje&co vind je herkenning en hopelijk ook steun die je nodig hebt bij vragen over leven en dood.

samen maken we Lotje mogelijk

Geef een reactie

site De Heren Van

Benieuwd naar de rest van het verhaal?

Lees dan rustig verder. Wij willen met onze verhalen zoveel mogelijk mensen bereiken, en zo gezinnen met een zorgintensief kind ondersteunen.

Maar dit kunnen wij alleen doen dankzij betalende lezers. Draag jij ons werk een warm hart toe? Doneer eenmalig of word trouwe vriend van Lotje!

>>Sluit deze pop-up om eerst verder lezen

word vriend

  • Ik word trouwe vriend
  • Dit veld is voor validatie doeleinden en moet ongewijzigd blijven.

Pin It on Pinterest