Blog Silvie

als vasthouden aan structuur je kind overeind houdt

vasthouden aan structuur

‘We moeten er om half 12 zijn’, leg ik voor de zoveelste keer aan Daniël uit en wijs op de klok. ‘Oké’, knikt hij en zegt ook voor de zoveelste keer: ‘Ik vind het spannend en eng’. ‘Het is ook spannend’, reageer ik meelevend en geef hem een knuffel. ‘Naar het ziekenhuis is nooit leuk Daan.’

TEKST Silvie Warmerdam

De orthodontist en de kaakchirug waren het een tijdje geleden met elkaar eens: Daniël z’n twee bovenhoektanden die zijn gehemelte ingegroeid zijn, moesten eruit. In het ziekenhuis, onder algehele narcose. Ik zuchtte toen diep, maar begreep dat het echt nodig was.

En dus stappen we op dinsdagmorgen om kwart over 11 in de auto -op de fiets lijkt me voor de terugweg niet fijn- en parkeren in de nieuwe parkeergarage bij het ziekenhuis dat onder constructie is.
Ondanks dat Daniël het echt heel spannend vindt en best zenuwachtig is, doet hij het prima. Ook al omdat hij net als de vorige keer voor vol aangezien wordt. Hij wordt aangesproken, iedereen stelt zijn of haar vragen aan hem, ik zit erbij.
Het ziekenhuis heeft een voorbereidingsfilmpje dat recht-toe-recht-aan, helder en duidelijk is. We bekijken het twee keer en nemen alle stappen die gaan komen keer op keer door. ‘Stap vier is naar de wc, stap vijf is het operatieschort aan en stap zes in het bed in de lift naar de operatiekamer’, herhaalt Daan braaf.
Het mooie is, is dat de hele procedure in het echt precies zo gaat als op het voorbereidingsfilmpje, knap gemaakt dus. 

vasthouden aan structuur

Daniël, die op spannende momenten veel houvast vindt in de bekende vaste structuur, houdt zich overeind met alle stappen die we hebben besproken. Pas als hij op de operatietafel ligt en een prik krijgt voor het infuus -waar hij door de verdovingszalf nauwelijks iets van voelt- heeft hij mijn hand nodig. De kaakchirurg die zich heeft voorgesteld als Lodewijk en Frank, de anesthesist maken meteen plaats voor me en nemen de tijd. 

Bloederig wordt Daniël weer wakker. Gelukkig heeft hij geen pijn. De enige manier om het bloed uit zijn mond te stelpen is ijs eten. Als de verpleegkundige een raketje aanbiedt, schudt Daniël zijn hoofd: ‘IJs eten alleen op zaterdag.’
Ze laat zich niet uit het veld slaan: ‘We hebben ook toetjes in de koelkast. Wil je een toetje?’
Opnieuw schudt Daniël zijn hoofd: ‘Nee, toetje alleen na het avondeten…’

Vasthouden aan de bekende structuur brengt Daniël ver, maar soms kan het hij het ook overdrijven.

Lees ook hoe positief de intake bij de kaakchirurg verliep; het kan dus wel! 

Geef een reactie

site De Heren Van

Benieuwd naar de rest van het verhaal?

Lees dan rustig verder. Wij willen met onze verhalen zoveel mogelijk mensen bereiken, en zo gezinnen met een zorgintensief kind ondersteunen.

Maar dit kunnen wij alleen doen dankzij betalende lezers. Draag jij ons werk een warm hart toe? Doneer eenmalig of word trouwe vriend van Lotje!

>>Sluit deze pop-up om eerst verder lezen

word vriend

  • Ik word trouwe vriend
  • Dit veld is voor validatie doeleinden en moet ongewijzigd blijven.

Pin It on Pinterest