Blog Merel Olden

merel vind die vieze praatjes te gênant en toch…

vieze praatjes

Poep en pies, kleine kinderen zijn erdoor gefascineerd. Hester de laatste jaren ook. Op het toilet wordt alles uitgebreid bekeken en enthousiast benoemd. De geuren, kleuren, formaten, geluiden. En dat is gênant. Te gênant, te privé, om over te schrijven eigenlijk. Dat voelt fout.

TEKST Merel Olden

Nu toch een klein verhaaltje daarover. Vanwege de ‘aahhh-factor’ ervan, die ik niet kan weerstaan. Niet te gedetailleerd, wees maar niet bang. Hier komt het:

Eén en al blijheid is mijn zus tijdens haar laatste wekelijkse bezoekje. Zo stralend dat Niek zijn camera erbij pakt om haar enthousiasme vast te leggen. De zwaarte, de zorg die we normaal voelen als ze er is, is naar de achtergrond verschoven en heeft plaats gemaakt voor plezier en ontspanning. Ik koester deze kostbare uurtjes samen, neem ze in me op als de laatste zonnestralen van de dag.

‘Er zit poep in mijn luier’, roept Hester, net als ik haar weg wil gaan brengen. En dus haal ik de postoel van boven en help haar met haar kleding en de overstap. De luier is inderdaad een beetje vies. Met opééngeklemde kaken hoor ik haar alles benoemen. Wat vind ik dit toch vreselijk.

Dan realiseer ik me dat Hester vandaag in een open en vrolijke bui is en ik wellicht tot haar door kan dringen als ik er iets van zeg. ‘Hester, dat vind ik wel een beetje vies hoor, om daar over te praten. Dat doen alleen vieze meisjes’, zeg ik tegen haar. Ik verwoord de boodschap expres wat kinderlijk. Beteuterd kijkt ze me aan. ‘O, sorry, hoor Merel’. De boodschap is duidelijk overgekomen. Misschien wel iets te duidelijk. Nog zeker vijf keer zegt ze sorry. Wel zes keer zeg ik terug dat het heus niet erg is en dat ik echt niet boos ben.

Als we naar huis rijden is ze stil. Ongerust kijk ik opzij. Hester heeft haar lippen op elkaar geklemd en haar ogen wijd open gesperd. Ik schrik er een beetje van. Dit soort gezichten trekt ze vaak als er veel epileptische activiteit is in haar brein. Er komt toch geen toeval aan? ‘Wat is er, Hester?’ vraag ik daarom snel. ‘Ik probeer mijn mond zo goed mogelijk dicht te houden, hoor’, legt ze me uit. ‘Want ik wil daar niet over praten, over wat jij had gezegd.’ Als een puppy zo lief en trouw, kijkt ze me aan.

Ik voel me de grootst mogelijke kenau die er bestaat en neem me voor haar nooit, echt nooit meer terecht te wijzen bij vieze praatjes. ‘Je kunt er niks aan doen, lieverd.’ Ik besef dat dat waar is. ‘Én dus mag je er gewoon over praten, hoor meisje’, zeg ik tegen haar.

Bij Lotje&co is het onderwerp ook uitvoerig besproken in het dossier Poep&Pies.

Lotje&co maakt ook gênante onderwerpen bespreekbaar want er is altijk wel iemand die het herkent. Weer een reden om Lotje&co te steunen.

samen maken we Lotje mogelijk

Geef een reactie

Merel Olden
Merel Olden Merel Olden (45 jaar) getrouwd en moeder van een zoon van veertien werkt als ambulant begeleidster voor mensen met een licht verstandelijke beperking. Haar zus Hester werd elf maanden voor haar geboren met een open rug en liep vlak na de geboorte een hersenvliesontsteking op. Als kind waren Hester en zij onafscheidelijk. Vanaf haar achttiende kreeg Hester te kampen met ernstige epilepsie. Die is de laatste jaren beter onder controle, maar sindsdien gaat Hester mentaal en lichamelijk steeds verder achteruit. Merel schrijft hierover voor Lotje&co en haar blog zuszo.weebly.com.

Meer Merel Olden

Klik hier voor alle Lotje&co bloggers

Misschien vind je dit ook interessant

site De Heren Van

Benieuwd naar de rest van het verhaal?

Lees dan rustig verder. Wij willen met onze verhalen zoveel mogelijk mensen bereiken, en zo gezinnen met een zorgintensief kind ondersteunen.

Maar dit kunnen wij alleen doen dankzij betalende lezers. Draag jij ons werk een warm hart toe? Doneer eenmalig of word trouwe vriend van Lotje!

>>Sluit deze pop-up om eerst verder lezen

word vriend

  • Ik word trouwe vriend
  • Dit veld is voor validatie doeleinden en moet ongewijzigd blijven.

Pin It on Pinterest