Blog Merel Olden

waarheen leidt de weg


‘Wat heb je een mooie rok aan, Merel! roept Hester als ik binnen kom. Ik glimlach naar haar. ‘En ook een mooie blouse. En een mooie witte bh.’ Ik kijk verschrikt of mijn bloesje misschien wat ver open staat, maar dat is niet het geval. Slechts een klein stukje van het witte bh-bandje is zichtbaar. Hester weet intussen niet van ophouden: ‘En een mooie zwarte tas heb je’. Ze speurt of er nog iets te vinden is om een opmerking over te maken. ‘En een leuke zilverkleurige ketting’, ontdekt ze blij.

TEKST Merel Olden

Voor ze over mijn onderbroek kan beginnen, loop ik gauw weg om de rolstoel te gaan halen. ‘Gaan we naar pap en mam?’, vraagt Hester, zodra ze in de gaten heeft dat we samen met de auto weg gaan. ‘Nee, we gaan naar mij’, leg ik overdreven luid en duidelijk uit. Tevergeefs. ‘Gaan we naar de Achterhoek?’ vraagt ze onderweg nog een aantal keer. Steeds opnieuw ontken ik. Tegen beter weten in leg ik op steeds weer andere manieren uit dat we naar mijn huis gaan. Als ik tien minuten later voor mijn deur parkeer, vraag ik haar of ze weet waar we zijn. ‘Bij pap en mam’, zegt ze. Helaas. Voorheen vergiste ze zich daar niet in als we er eenmaal waren. Ik registreer het zonder de scherpe pijn. Zonder boosheid. Het is naar, maar het is niet anders.

Als ze uitstapt, schrik ik toch. Wat gaat het moeizaam. Haar rechtervoet lijkt ze nauwelijks meer van de grond te kunnen krijgen. Ze zwiept zichzelf over van de autostoel naar de rolstoel en belandt half op de leuning. Dat zal vast niet alleen bij mij gebeuren. Vandaar die blauwe plekken op haar bovenbenen.

Met een bezoek aan ons huis blijkt ze gelukkig ook blij te zijn. Na het eten, schilt ze, als altijd, op eigen verzoek onze aardappels. Opgewekt. Met grote toewijding. Niek en ik maken van de gelegenheid gebruik om samen theatervoorstellingen voor het komende seizoen uit te zoeken en kaartjes te bestellen. Dat duurt net wat langer dan het aardappels schillen. Tot ontevredenheid van Hester. ‘De aardappels zijn klaar’,  zegt ze een beetje bits. Schuldbewust breng ik ze gauw naar de keuken.

Voor we gaan wandelen laat ik haar nog even plassen op de speciaal voor haar aangeschafte postoel in de hal. Weer schrik ik van haar belabberde evenwicht bij het overstappen van de rolstoel naar de postoel. Haar ondersteunen en gelijktijdig helpen met haar kleding, lukt niet goed en met een licht wanhopig gevoel roep ik Niek om hulp. Haar achteruitgang, het verlies, het raakt me nog altijd. Maar tegen mijn eigen verwachting in, kan ik het toch zoveel beter accepteren. De enorme wanhoop die ik zolang gevoeld heb, is weg.

Ik kan de mooie momenten nu beter zien. Zoals het kleine wonder dat keer op keer tijdens het wandelen plaats vindt. Ook deze wandeling weer. Haar inééngedoken houding verdwijnt langzaam en ze kijkt steeds actiever om zich heen. Neemt op haar eigen manier in zich op wat ze ziet. De wind, de zon, de beweging, het lijkt iets met haar te doen. Haar blij te maken. Een glimlach neemt bezit van haar gezicht. Genieten van wat er op dit moment wel is. Mijn zusje zoals ze nu is. Het lukt me. Ik kan het. Ik vind mijn weg.

Hester zelf is de weg nog altijd kwijt.

Halverwege de terugweg, kijkt ze me aan. ‘Waar gaat de reis heen?’ vraagt ze opeens dringend. ‘Naar pap en mam? Naar de Achterhoek?’ Ik leg uit dat ik haar naar het zorginitiatief ga brengen. In verschillende bewoordingen. Tevergeefs.

Lees meer: Hester is al langer de weg kwijt

Wil je meer van deze indringende blogs lezen? Word dan lid en klik hier.

Geef een reactie

Merel Olden
Merel Olden Merel Olden (45 jaar) getrouwd en moeder van een zoon van veertien werkt als ambulant begeleidster voor mensen met een licht verstandelijke beperking. Haar zus Hester werd elf maanden voor haar geboren met een open rug en liep vlak na de geboorte een hersenvliesontsteking op. Als kind waren Hester en zij onafscheidelijk. Vanaf haar achttiende kreeg Hester te kampen met ernstige epilepsie. Die is de laatste jaren beter onder controle, maar sindsdien gaat Hester mentaal en lichamelijk steeds verder achteruit. Merel schrijft hierover voor Lotje&co en haar blog zuszo.weebly.com.

Meer Merel Olden

Klik hier voor alle Lotje&co bloggers

Misschien vind je dit ook interessant

site De Heren Van

Benieuwd naar de rest van het verhaal?

Lees dan rustig verder. Wij willen met onze verhalen zoveel mogelijk mensen bereiken, en zo gezinnen met een zorgintensief kind ondersteunen.

Maar dit kunnen wij alleen doen dankzij betalende lezers. Draag jij ons werk een warm hart toe? Doneer eenmalig of word trouwe vriend van Lotje!

>>Sluit deze pop-up om eerst verder lezen

word vriend

  • Ik word trouwe vriend
  • Dit veld is voor validatie doeleinden en moet ongewijzigd blijven.

Pin It on Pinterest