Blog Elise

nog nooit was ik zover weg van mijn gezin

ver weg van gezin

Op het moment dat ik dit schrijf, bevind ik mij ergens in de lucht tussen Sydney en Hong Kong en heb ik bij elkaar nog zo’n 18 uur vliegen te gaan tot ik weer thuis ben.

TEKST Elise van der Velde

Ik denk terug aan alle andere geuren die ik heb opgesnoven. De wandelingen met uitzichten die mij soms letterlijk de adem benamen. De vogels die me wekten met geluiden die ik niet van thuis kende. En aan het gezellige dagelijkse leven bij mijn vriendin en haar man, waar ik logeerde.

Overdag ging ik op avontuur, terwijl zij werkten. ’s Avonds dronken we wijn en keken we Netflix met de hond op schoot. In het weekend gingen we picknicken op een heerlijke plek. Ik denk aan hun huwelijk, vandaag precies een week geleden. Hoe de zon extra ging schijnen bij hun zoen. Hoe blij ze was met mijn speech, en dat ik er überhaupt was.

Geen enkele van mijn kinderen vond het een geweldig idee dat ik zo ver van hen weg ging. Maar ik vond dat ik er hard genoeg voor gewerkt had het hele jaar door, en Remco gunde het me. Hij stond er zelfs op dat ik tweeënhalve week ging, in plaats van de twee weken die ik voorstelde.

Nog nooit ben ik zo lang weggeweest van de kinderen, of van hem. En met één kind dat meervoudig beperkt, rolstoelgebonden, geheel afhankelijk en ook nog eens epileptisch is, vertrek je niet makkelijk zonder schuldgevoel naar de andere kant van de wereld. Een schuldgevoel dat ook een beetje werd aangewakkerd door de omgeving.

‘Ik vind het wel zwaar hoor, voor Remco…’ reageerde mijn schoonmoeder, die mij overigens álles gunt.
‘Ik vind het zielig voor de kinderen,’ moest mijn moeder kwijt, hoewel zij mij zo ongeveer nóg meer gunt.
‘Jeetje, dat zou ik niet durven,’ zei een moeder van school, ‘een oceaan tussen mij en mijn kinderen!’’

In de maanden naar mijn vertrek toe had ik het er maar niet te vaak over. Misschien dachten mensen wel dat we een slecht huwelijk hadden. Of dat ik geobsedeerd was met mezelf. Alleen met Ties besprak ik regelmatig de reis, om hem goed voor te bereiden.

‘Morgen ga ik Ties,’ zei ik een dag voor vertrek. Ik duwde zijn rolstoel, dus zag niet hoe hij keek.
‘Ik. Ook. Ojajieja,’ antwoordde hij. Met de paar woorden die hij kent, kan hij veel duidelijk maken.
‘Nee, je kunt niet mee naar Australië.’
‘Mama. Nee.’
‘Jawel, ik ga wel. Ik ben niet jouw bezit, ik ben van mezelf.’
Na deze woorden bleef het stil. Maar het uitspreken ervan deed me goed, al snapte ik best dat hij dat niet begreep.

Lees ook: hotelletjes doen daar zijn Elise en haar zoon heel goed in

 

Geef een reactie

site De Heren Van

Benieuwd naar de rest van het verhaal?

Lees dan rustig verder. Wij willen met onze verhalen zoveel mogelijk mensen bereiken, en zo gezinnen met een zorgintensief kind ondersteunen.

Maar dit kunnen wij alleen doen dankzij betalende lezers. Draag jij ons werk een warm hart toe? Doneer eenmalig of word trouwe vriend van Lotje!

>>Sluit deze pop-up om eerst verder lezen

word vriend

  • Ik word trouwe vriend
  • Dit veld is voor validatie doeleinden en moet ongewijzigd blijven.

Pin It on Pinterest