Blog Lotjes keukentafel

waarom moet bijna elk ziekenhuisbezoek zo’n strijd zijn?

ziekenhuisbezoek een strijd

Wat had ik een moeite met wisselende artsen, professoren, hulpverleners en contactpersonen. Bij elke verandering en wijziging stond ik weer in de boksring, klaar om het gevecht aan te gaan. 

TEKST Karin Berenschot-Beusink

Soms kon de strijd snel beëindigd worden, dan vond ik geen tegenstander aan de overkant maar een persoon die aan onze kant stond en dezelfde belangen had. Maar wat mij juist bij blijft zijn de mensen waarmee ik in gevecht moest. Overtuigen dat het echt slecht met Vincent ging.
Bij de vraag: ‘Maar mevrouw ik lees dat u zoon altijd benauwd is. Waarom wilt u dat een arts naar hem kijkt?’ begon mijn bloed te koken. Als ik zie en merk als moeder, dat mijn kind zieker is als anders, dan trek ik toch niet zomaar aan de bel? Waarom wordt er aan mij getwijfeld? Praten als Brugman, overtuigen en argumenten aanbrengen is dan het enige dat overblijft. Meestal met het voor ons gewenste resultaat, maar waarom moest dit elke keer zo’n strijd zijn? 

De knaller vond ik nog wel dat ik werd gebeld door een vervangend apotheker. Deze vond dat de vernevelingsmedicatie voor Vincent veel te hoog was. De hoeveelheid had hij hoogstpersoonlijk, zonder overleg met de specialisten, naar beneden bijgesteld. 

Ik kreeg de voorgeschreven medicatie niet mee. Omdat ik het anders had begrepen, belde ik met de longspecialist van het UMCG en alles moest weer teruggedraaid worden. Waarom wordt er vooraf niet overlegd? Controle en vragen stellen is natuurlijk prima en juich ik toe. Ik wil mijn kind niet drogeren. Maar waarom op eigen houtje beslissingen nemen? Nu moest ik zorgen dat alles teruggedraaid werd en een nieuwe recept regelen. 

Van zulke gevechten werd ik doodmoe, ze kostten zoveel energie! Maar ook al lag ik afgetakeld op de grond, ik ging door. Opkrabbelen en weer staan. Al voelde het soms als een oneerlijke strijd en kwam ik er gehavend uit. Als moeder ging en ga ik bont en blauw, zwaar gekneusd en met een bloedend hart door! 

Ik, Karin, ben de trotse moeder van vier kinderen. Vincent, Chantal, Marieke en Bart-Jan. Alle namen zorgvuldig op basis van 7 letters uitgezocht. Ik woon mijn hele leven al in de Achterhoek. Samen met mijn man Martijn en de herdershond Kyra. Vincent is helaas in 2010 aan een zeldzame longaandoening overleden. Onlangs ben ik gestart met mijn coaching praktijk Bewust (B)uiten. Ik begeleid en coach speciale zorgmoeders zodat zij de zorg voor het gezin vol kunnen blijven houden. Opgeven is geen optie. Wij vrouwen durven alles maar dat hoeft niet alleen!

Lees ook hoe Vera’s wereld stil staat als dochter Bommel in het ziekenhuis ligt

Geef een reactie

site De Heren Van

Benieuwd naar de rest van het verhaal?

Lees dan rustig verder. Wij willen met onze verhalen zoveel mogelijk mensen bereiken, en zo gezinnen met een zorgintensief kind ondersteunen.

Maar dit kunnen wij alleen doen dankzij betalende lezers. Draag jij ons werk een warm hart toe? Doneer eenmalig of word trouwe vriend van Lotje!

>>Sluit deze pop-up om eerst verder lezen

word vriend

  • Ik word trouwe vriend
  • Dit veld is voor validatie doeleinden en moet ongewijzigd blijven.

Pin It on Pinterest