Blog Dessie

als een ziekenhuisopname routine wordt

ziekenhuisopname

Voor mijn gevoel zat het er al weken aan te komen, maar afgelopen vrijdag was het zover. Onze eerste ziekenhuisopname van dit jaar.

TEKST Dessie Lividikou

Sam is al weken, of eigenlijk maanden, ziek. Hij wordt geteisterd door hardnekkige griepvirussen. Met zijn lage weerstand en zwakke longen is het snel feest. Paracetamoletje hier, antibioticakuurtje daar, het helpt een paar dagen, maar dan is hij weer terug bij af. Toch wist hij iedere keer de dans te ontspringen, tot dat we afgelopen vrijdag bij de eerste hulp zaten en de saturatiemeter op 82 uitsloeg (zuurstofgehalte) na een heftige verneveling. Toen was het snel duidelijk dat we het ziekenhuis niet zouden verlaten. Sam moest weer worden opgenomen. Maar helaas, ons ziekenhuis zat vol.

Waar we daar een jaar geleden enorm van zouden schrikken, een opname, zijn we inmiddels al wel wat gewend. En hadden we ons er ook enigszins op voorbereid. Ik vertrok eerder van werk om man en kind thuis op te halen. Mijn man had wat spullen gepakt, met in ieder geval wat te eten, een fles, een slaapzak, de ipad en het knuffelkonijn. Oh nee, toch niet, geen knuffelkonijn. Hoe kun je dat nou vergeten? vroeg ik mij af. Arme Sam. Toch niet zo goed voorbereid. 

Na vele uren wachten op een plekje in een ‘perifeer’ ziekenhuis en vervolgens op een ambulance, mochten we ons ‘s avonds laat installeren in een kamer in het ziekenhuis in Amsterdam Noord. Het ziekenhuis waar Sam is geboren. Heel dicht bij huis, wat een geluk bij een ongeluk. De kinderarts en de verpleegkundigen kenden Sam nog, hij had indruk gemaakt anderhalf jaar geleden. Ons bijzondere ‘academische’ kindje met neonatale Marfan. Dat zien ze daar niet vaak. 

Sam is zeker bijzonder, wij zijn vooral bijzonder geroutineerd in de zorg voor ons kind. Team Sam, ready for action. We kennen de ziekenhuisroutine. We nemen onze eigen medicijnen en zijn speciale calorierijke melk mee.  We vernevelen sinds kort ook zelf en overleggen met de arts hoe vaak we denken dat goed is. We weten wat hij nodig heeft en wat hij echt niet kan gebruiken. Heel fijn als dat we dan ook serieus wordt genomen als ouders.  

Inmiddels weten we ook wat wij nodig hebben om dit soort stress weekend door te komen: Netflix, chocola, pantoffels, relaxte kleren, een eigen theemok en niet op de laatste plaats, maar helaas niet altijd voorhanden, goede koffie. In tegenstelling tot het AMC was het BovenIJ ziekenhuis ontzettend rustig en gemoedelijk. Als je dan toch in het ziekenhuis moet liggen, dan maar zo. Maar gelukkig mocht team Sam na drie nachtjes weer naar huis. 

Lees ook dat Dessie al niet had verwacht dat 2019 een zorgeloos jaar zou worden

Geef een reactie

Dessie Lividikou
Dessie Lividikou Dessie Lividikou is moeder van Sam (1 jaar) en stiefmoeder van Len (6). Sam is geboren met neonatale Marfan, een progressieve bindweefselaandoening. Naast Lotje&co blogt Dessie op het het blog lievesam.weebly.com dat ze met haar man Laurens is gestart toen Sam 3 maanden oud was. Daarnaast werkt Dessie als projectleider bij de GGD.

Meer Dessie

Klik hier voor alle Lotje&co bloggers

Misschien vind je dit ook interessant

site De Heren Van

Pin It on Pinterest