Blog Lotjes keukentafel

in de ogen van haar zoon ziet Karin ontzetting…

zee
11 juli 2018

'In fourteen hundred and ninety two, Columbus sailed the ocean blue.' Hij was vol vertrouwen, geleerden beweerden immers dat de aarde rond was. Dan moest India toch in het verschiet liggen. Maar zijn bemanning dreigde te muiten, schijtebang als ze waren om van de pannenkoek te vallen. Sommigen meenden onder zich al een beginnende stroomversnelling te ontwaren. 

TEKST Karin Bokhove

We gaan een dagje naar zee. Dat hebben we in geen tien jaar gedaan. Maar altijd boswandelen gaat ook vervelen, Kofi is er althans steeds minder voor te porren. Nee, neem dan de zee. Destijds dwarrelde hij duizelig over het oneindige strand, onder de bollende wolken, stortte zich onverhoeds in de rollende golven en op de spekrollen van nietsvermoedende badgasten; ‘sorry meneer.’

Vanaf de achterbank beziet Kofi het onbekende landschap met argwaan. We parkeren in een duinpan en stappen uit. Nog een laatste heuvel met helmgras, en dan zien we onder ons een zilveren vlakte. Een deinende massa dreunt telkens met donderend geraas op het strand, om vervolgens schuimbekkend uiteen te spatten.

Kofi versteent als door een spin gebeten en tuurt in de verte. Zijn mond valt open en in zijn ogen lees ik ontzetting.

 Ik denk aan dat Ghanese verhaal over een boer die voor het eerst de zee ziet en vol ontzag uitroept, ‘Oh, what a big cocoafarm!’

Al kunnen je ogen zien, je blijft stekeblind als je hoofd de bijbehorende concepten niet kent.

Ik bekijk de einder door Kofi’s ogen, gewend als die zijn aan afgebakende huizen, tuinen, wegen en bospercelen. Maar vlak voor hem houdt het op, zijn wereld is afgescheurd als een A4’tje. Daar beneden leeft een aanvallend zeebeest dat steeds weer in het zand bijt en zich hergroepeert.
 Kofi heeft met de jaren grip gekregen op zijn leven, maar nu staat hij voor een raadsel. Zijn gedachten razen als een bezetene door de archieven in zijn hoofd, maar dit fenomeen kan hij niet duiden.

Met een ruk draait hij zich om en loopt terug richting parkeerplaats. 
Ik roep hem na, ‘mama gaat naar beneden hoor, kom geef me een hand dan lopen we samen!’ 
Hij stopt, aarzelt, staart nog wat naar zee, maar draait zich dan resoluut om. 
Ik hoop nog even dat hij terug zal komen om me mee te trekken, zodat ik nog een poging kan doen, maar hij peinst er niet over. Zijn rug laat me weten: ‘Wat jij doet moet jij weten, maar ik ga terug naar de auto waar het leven veilig en beschut is.’

Met een zucht zet ook ik de terugtocht in en troost me met de gedachte dat hij toch even iets bijzonders heeft aanschouwd. Het is als in die TV-reclame waarin het vertrek van een uitzendkracht groots wordt gevierd, ‘Kofi, het waren drie geweldige minuten!’

De zoon van Karin Bokhove is autistisch, zijn gedrag ‘moeilijk verstaanbaar’. Ze probeert hem uit alle macht toch te begrijpen. Zijn leven is klein. Haar blogs halen hem een beetje terug naar de grote wereld.

Lees ook het interview met Carly Wijs dat zij gaf in ons tijdschrift (editie 22) waarin ze zegt: ‘Het zijn altijd de ogen van anderen die het pijnlijk maken.’

Lotje&co biedt veel herkenning en we hopen dat jullie dat waarderen. Word ook lid, zodat we de verhalen kunnen blijven delen.

https://www.lotjeenco.nl/lid-worden

Geef een reactie

Lotjes Keukentafel
Lotjes Keukentafel Vind jij het fijn om over ervaringen van andere ouders van zorgintensieve kinderen te lezen? Aan Lotje&co's keukentafel kan dat. Elke week vertelt een ouder over zijn of haar leven met een zorgintensief kind. Neem een kop koffie, en schuif lekker aan! Wil je ook jouw ervaringen delen? Mail dan naar webredactie@lotjeenco.nl o.v.v. Keukentafel.

Meer Lotjes keukentafel

Klik hier voor alle Lotje&co bloggers

Misschien vind je dit ook interessant

site De Heren Van

Pin It on Pinterest