Blog Lotjes keukentafel

zeg maar dag tegen je plasje

zindelijk
14 mei 2018

‘Mama, passen’ ‘oh kom, meissie, dan lopen we snel samen naar de wc. Oh, je bedoelt, plas gedaan als ik jouw natte onderbroek zie.’ ‘Nat’ imiteert Lois me. ‘Ja nat, maar de bedoeling is dat ie droog blijft. Ik zie haar nadenken en met haar armen over elkaar heen en een zelfbewuste blik eist ze: ‘ameka!’ ‘Nee je krijgt nu geen sticker van K3, die krijg je als je onderbroek droog is en je een plasje op de wc hebt gedaan’. Met een verontwaardigd gezichtje kijkt ze me aan. Ik loop naar boven om haar natte onderbroek bij de was te leggen. Als ik beneden kom zie ik dat Lois de sticker al lang weer is vergeten, ze heeft iets anders ontdekt.

TEKST Johanneke Plaggenmarsch

Vorig jaar zomer ben ik met de zindelijkheid van Lois aan de slag gegaan, een ideale periode. Al moet ik eerlijk zeggen dat ik er ook wel tegen op zag. Ik ben niet altijd de geduldigste, maar bij haar mag ik bij alles wat ze doet of leert rekening houden dat het wel wat langer duurt. Je zou zeggen dat ik daar na zes jaren voor onze bijzondere dame te mogen zorgen wel aan gewend ben. Blijkbaar toch niet. En ach, ik ben ook maar een mens en geen engel, met engelengeduld.

De eerste fase van klokzindelijkheid hadden we gehad en nu gingen we voor het echte werk. Deze nieuwe fase introduceerde we met het spel: luier gooien. ‘Bleuh, luier is stom en vies’ schreeuwden we met ons tweetjes, om vervolgens een zo vies mogelijk gezicht te trekken. Het spel vond ze helemaal geweldig. Al had ze nog niet helemaal door dat ze op de wc moest plassen en niet in haar onderbroek.
Na 15 keer haar plasjes te hebben moeten schoonmaken en haar een schone onderbroek aan te trekken was mama’s geduld wel een beetje op en was het aan het einde van de middag tijd voor de nachtluier.

Iedere keer plaste ze wel een paar druppeltjes op de wc en moest er een sticker geplakt worden. Omdat het bij deze druppeltjes bleef bedacht ik een ander plan met iets strakkere en duidelijkere regels. Op vaste tijdstippen zette ik haar weer op de wc, als haar broekje droog was en ze deed een flinke plas, dan mocht ze een sticker plakken. Dit werkte wel. De hoeveelheid was was hierdoor al flink afgenomen. Toch merkte ik dat wanneer ze moe was, ze het wel wat lastiger vond om aan te geven dat ze moest plassen. Begrijpelijk ook en ach, geduld is een schone zaak. De wasmachine draaide wel. Een paar dagen of weken er over doen, ook prima.
Helaas werden de weken, maanden. Deze blog schreef ik namelijk vorig jaar zomer en ze is nog steeds niet zindelijk. Op dit moment is ze er zelfs minder mee bezig dan vorig jaar. Daarom gaan we binnenkort een afspraak maken in het ziekenhuis om te kijken hoe we het kunnen aanpakken.

Gelukkig waren er de afgelopen maanden ook mooie momenten. Lois ging plassen voordat ze naar bed ging. Ze liep naar de wc en ging er op zitten, nadat ze hard riep ‘pasje daan’ en voor zichzelf ging klappen, zag ik haar ineens boven de wc-pot hangen en vroeg ik me af wat ze deed. Ik liep naar haar toe, zag haar zwaaien en hoorde haar zeggen: ‘dag pasje.’ Op zo’n moment smelt ik weg en geniet ik van ons bijzondere meisje. Spontaan vergat ik de extra was en het extra schoonmaken. Door het zwaaien naar haar plasje zorgt zij er voor dat zoiets ‘gewoons’ als plassen en zindelijk worden, bijzonder wordt.

Johanneke Plaggenmarsch is getrouwd met Jan Maarten en samen hebben ze twee dochters: Ester en Lois. Lois is 7 en heeft het syndroom van Down. Johanneke schrijft in haar blogs over het leven met Lois. Door haar heeft ze geleerd dat het gewone juist zo bijzonder is en het bijzondere zo gewoon.

Lees ook hoe Nynke enthousiast aan poging 2 begint om zoon Siem zindelijk te maken…

Lotje&co deelt verhalen over alle momenten in de opvoeding van zorgintensieve kinderen. Soms is het lastig en ingewikkeld, soms verrassen onze kinderen iedereen. Daarom ben je lid, zodat wij verhalen kunnen blijven delen

https://www.lotjeenco.nl/lid-worden

Geef een reactie

site De Heren Van

Pin It on Pinterest