Blog Silvie

zomaar welkom

24 juli 2017

Zaterdag haalden we twee schorre, vermoeide, zongebruinde en dolenthousiaste kinderen op bij de zeilschool. Allebei met een diploma en op de terugweg zongen ze op de achterbank samen de kampliedjes.

Dat Simeon z’n CWO jeugdzeilen II heeft gehaald en Daniël een zelf in elkaar gezet diploma met foto’s, doet niet ter zake. Dat Simeon met een spinaker heeft leren varen en Daniël weet dat hij in een Randmeer had gevaren en aan het roer had gezeten, ook niet.

We hadden met de zeilschool een app-groepje, maar na het eerste bericht op maandagmorgen, was het erg stil. Anne, de eigenaresse vertelde zaterdag: ‘Ik was iedere dag in twijfel of ik jullie iets moest laten weten. Maar het ging zo goed dat ik steeds weer dacht: niet nodig, want dat doe ik bij de andere kinderen ook niet.’
Ook al hadden we, de drie moeders, de hele week in spanning gezeten en hadden we elkaar al geappt dat we uit elkaar ploften van nieuwsgierigheid, we waardeerden haar aanpak. Want zo is het als je kind op kamp gaat: de verhalen komen achteraf.

We bedankten de twee instructeurs die zich de hele week om de de jongens hadden bekommerd, uitbundig.
‘Het was vermoeiender én leuker dan we dachten,’ was hun korte samenvatting.
‘Weet je,’ reageerden we, ‘het gebeurt echt heel weinig dat onze kinderen zomaar welkom zijn. Meestal zien scholen, clubs, organisaties of verenigingen, alleen maar beren op de weg. We zijn al veel dichte deuren tegen gekomen, jullie zijn de uitzondering. Het is super, dat de jongens deze week hebben kunnen meemaken.’

Weer thuis bekijken we de foto’s, vertellen Siem en Daan over hun belevenissen én kijken we vooruit. Aanstaande woensdag vertrekken we voor een reis down memory lane naar de VS. Geniet van de zomer, tot 21 augustus en vergeet niet te doneren op lotjeenco.nl/doneren, zodat ik blogs voor jullie kan blijven schrijven.

Lees hier alles over het zeilschool-avontuur terug: er hoeft niets en onbevangen

Geef een reactie

site De Heren Van