Blog Lotjes keukentafel

en dan opeens is Florian er niet meer

zonnetje Florian

Het is woensdag, 4 dagen na Florian’s dood. Ik word wakker en merk dat Elinde en Julian tegen mij aan zijn gekropen. Met mijn hand heb ik het handje van Celeste vast die in de co-sleeper ligt. Heerlijk om alle kindjes zo dicht tegen mij aan te hebben. Een vlaag van geluk gaat door mij heen. Ik ben zo dankbaar dat ik deze kindjes wel nog bij mij heb en mag opvoeden tot hopelijk succesvolle, gelukkige wezentjes. Met succesvol bedoel ik niet een succesvolle carrière maar iemand die om zichzelf en de wereld om zich heen geeft. 

TEKST Mirjam Louwen- van Bekkum

Mijn stemming is erg wisselend. Van lachen kan ik opeens overslaan naar huilen. Van aardig kan ik opeens overgaan naar boos. En dat laatste is lastig. Ik kan zomaar uit het niets boos worden. Boos worden als de zoveelste persoon mij lief appt met de vraag hoe het gaat. (Wat denk je zelf?!) Boos worden als instanties mij bellen om te vragen hoe het gaat. (Wat wil je horen?!) Gelukkig kan ik deze onsympathieke buien redelijk snel overmeesteren zonder dat ik iemand kwets… en ben ik juist dankbaar dat ik zo’n lieve mensenkring om mij heen heb gebouwd met mensen die oprecht geraakt zijn.

Omdat ik een blog over Florian bijhoud, vind ik dat de buitenwereld hoort te weten dat ons Zonnetje er niet meer is. Met enige aarzeling deel ik het bericht op social media…. De reacties zijn enorm en zo lief! Duizenden reacties stromen via allerlei kanalen binnen. Ik krijg berichten van mensen dat het verdrietige nieuws door nieuwssites is overgenomen. Ik krijg zelfs krantenberichten toegestuurd over hem.

Florian lijkt een beetje beroemd en het voelt voor mij als steun, meer mensen hebben van ons knulletje kunnen genieten op deze manier, al die lieve reacties en kaarsjes. Ook krijgen wij heel veel post bezorgd. Zelfs van mensen die ik jaren niet heb gezien. Bij deze iedereen bedankt daarvoor! Het is echt hartverwarmend! De kaartjes bewaar ik allemaal en heb ik al meerdere keren opnieuw gelezen.

Terug naar Florian… die woensdag om 12:00 wordt zijn kistje bezorgd. Een mooi wit kistje met een matrasje erin en een kussentje. Tom gaat naar boven en pakt zijn gehaakte dekentje dat gemaakt is door mijn schoonmoeder. ‘Dan heeft hij het in ieder geval warm,’ zegt hij. Tom is zo’n fantastische vader en man. Ik houd zoveel van hem. Tom legt het dekentje erin en ik leg hem er even in om te controleren of het past maar schrik zo van dat beeld.. ‘Hij lijkt echt dood zo,’ snik ik. Snel haal ik hem eruit en leg hem weer in de box..

Mijn zus gaat samen met mijn kinderen en die van haar aan de slag om met handafdrukken een hart te maken op zijn kistje, met Celeste’s handje centraal in het grote hart.
‘s Avonds komen onze vrienden op condoleance bezoek. Dit voelt fijn!

Donderdagmiddag is het deksel van het kistje klaar. Ik vind dat het tijd is dat Florian in zijn kistje gaat liggen met de deksel open nog. Zo kunnen wij allemaal aan het idee wennen. Tom is het er mee eens. Het blijft een vreselijk gezicht om je kindje in een kistje te zien liggen. Een kindje waar je zo extreem veel van houdt. Een kindje dat zo heeft moeten strijden in zijn korte leventje. Alleen tussen week 3 en week 7 was hij niet ziek. Ik kijk naar hem en denk aan alle momenten dat hij geprikt is, voor een infuus, voor de vaccinaties, voor de bloedafname. Of de pijn die hij had na zijn hartoperatie. Ik hoor zijn huiltje nog in mijn oren. Ik zie zijn blik voor me als hij mij huilend aankeek na zo’n prik. Ik vind het zo erg dat ik nu niet bij hem kan zijn en hem even kan troosten.

‘s Avonds neem ik Florian in zijn kistje nog wel mee naar boven, naar zijn slaapkamer. Ik kan het nog niet opbrengen om hem alleen beneden in de huiskamer te laten liggen.
Vrijdagavond wanneer de familie weg is en de kindjes op bed liggen, leggen Tom en ik zijn kistje op de salontafel met heel veel kaarsjes om hem heen. Het moment is gekomen om het kistje te sluiten. Tom en ik maken er een heel ritueel van en halen herinneringen aan hem op. Als laatste nemen wij zijn handje in onze handen en maken meerdere beloftes aan hem. En dan komt het moment om het kistje te sluiten…

Dag mooi, lief mannetje van ons. Wat hadden wij zin in de toekomst met jou…Wij houden zoveel van jou… tot de maan…. en weer terug (x oneindig) ❤️❤️❤️

Mirjam is 35 jaar en 6 jaar getrouwd met Tom. Ze zijn ouders van Elinde (4jr), Julian (3jr) en Celeste en Florian (24-08-2018). Florian had het syndroom van Down. Mirjam is HR- adviseur, speelt harp en piano en houdt van schrijven en van het leven. Ze is na geboorte van de tweeling het blog Zonnetje Florian begonnen om lotgenoten te inspireren en mensen in hun omgeving op de hoogte te houden van het wel en wee van Florian.

Lees ook hoe het leven toch verder gaat als je je kind daadwerkelijk overleeft. Hoe blijf je dan staan?

Lotje&co condoleert Mirjam en haar gezin met dit verschrikkelijke verlies. Een verlies waar we nooit aan durven denken, maar helaas soms de realiteit is. Ook dat verdriet kunnen we met elkaar delen. Omdat het delen alleen al verzacht.

 

Geef een reactie

site De Heren Van

Benieuwd naar de rest van het verhaal?

Lees dan rustig verder. Wij willen met onze verhalen zoveel mogelijk mensen bereiken, en zo gezinnen met een zorgintensief kind ondersteunen.

Maar dit kunnen wij alleen doen dankzij betalende lezers. Draag jij ons werk een warm hart toe? Doneer eenmalig of word trouwe vriend van Lotje!

>>Sluit deze pop-up om eerst verder lezen

word vriend

  • Ik word trouwe vriend
  • Dit veld is voor validatie doeleinden en moet ongewijzigd blijven.

Pin It on Pinterest